مجلس نمایندگان آمریکا طرح هشتصد و خورده ای میلیارد دلاری را دو ساعت پیش تصویب کرد علیرغم اینکه نمایندگان حزب جمهوریخواه در رای گیری شرکت نکردند. جمهوریخواهها بدلیل امکان یافتن دولت در دخالت در اقتصاد با این طرح مخالفت کردند. گویا قرار است بالای سیصد میلیارد دلار خرج بهسازی پلها و جاده ها شود. از حالا لابی های دو صنف سیمانی ها و آسفالت کاران رقابت خودشون را برای سهم بردن از این خوان شروع کرده اند. گویا سیمانی ها سعی میکنند این پول بیشتر صرف پلها شود چون سیمان بر تر است و آسفالت کارها هم میگن باید جاده ها ترمیم شوند. مشاهده میکنید هر جا دولت قدرت اقتصادی پیدا کند سرو کله این لابی ها پیدا میشود. نمایندگان هم بیشتر حواسشون به انتخاب شدن در دوره بعدی است و باید رضایت همولایتی هاشون را جذب کنند و از حالا شروع میکنند که به گفتن اینکه جاده ها و پلهای ایالتشون نیاز سریع به تعمیر داره ویک تحلیل فنی و اقتصادی از ضرورت انجام این کار ارایه میدهند! میبینید رفتار نمایندگان مجلس آمریکا شبیه نماینده های مجلس خودمون میشه که سعی هر کدومشون کندن پول از بودجه دولته. طرح هفتصد میلیارد دلاری را که یادتون هست؟ که قرار بود باهاش دارایی های غیرقابل نقد را بخرن ولی چند هفته بعد پشیمون شدند و گفتن میخوان با آن پول بانکها را تقویت کنند. حالا کاشف به عمل آمده که نماینده ها به اداره دارایی آمریکا فشار آورده اند که آن پول روانه بانکهای ایالت خودشون بشه. نمونش ایالت اوهایو که نمایندش تونست چند میلیاردی برای بانک نشنال سیتی علیرغم وضع وخیم آن بانک پول جور کنه (قرار بوده به بانکهای سالم پول بدن نه به بانکهای دم ورشکستگی) و رییس کمیته بانکی هم که اهل بوستونه یه پول جور کرده برای بانک داغونی در بوستون.
مشاهده میکنید که وقتی موقعیت و انگیزه پیش بیاد آدمها مثل هم عمل میکنند حالا خواه ایران باشه یا آمریکا. راه از بین بردن فساد و ناکارایی هم کم کردن میزان دخالت دولت در اقتصاده و فراهم آوردن سیستمی است که انگیزه فساد وجود نداشته باشه.
