آقای جبل عاملی سرمقاله ای نوشتند در مورد محافظه کاری اقتصاددانان. ایشان کشفیات دیگری هم داشته اند در زمینه اقتصادخوانده هایی که قبلا مهندسی خوانده اند این هم کشف دیگرشان:

اقتصاددان اما مي‌داند که اولا ذهن او نمی تواند تمامی متغیرها را کنترل کند، زیرا در مقابل جهان پیرامون ناچیز است و دوم آنکه حتی بسیاری از پدیده‌ها هستند که هنگام تصمیم‌گیری غیرقابل شهود هستند، اما بر نتیجه تصمیم موثر هستند. با این دانسته‌هاست که اقتصاددان مي‌پرسد: «چطور مطمئن هستید که پس از دگرگونی، وضعیت ازاین که هست بهتر شود؟» آری اقتصاددان نمی‌تواند روشنفکر جنبش‌های اجتماعی باشد.

سرم بد شلوغه. فعلا برای خالی نبودن عریضه به این کارتون که نشون میده چطوری بازار مسکن در آمریکا اقتصاد را زمینگیر کرده نگاه کنید.

رییس چمهور هم میخواد به درستی سیستم یارانه ها اصلاح کنه. اگر به هر نفر نیم ملیون تا شب عید برسونه اوضاع خوبی هم در انتخابات چند ماه بعدش خواهد داشت. خداییش هم تنها کسی  بود که وضع سوبسید بنزین را بهتر کرد.

توی ایران دنبال اینن که با وضع مالیات برمعاملات خانه نذارن سوداگران وارد این بازار بشن هفته پیش هم کنگره آمریکا دنبال طرحیه که نذاره سوداگران وارد بازار نفت بشن چون قیمت نفت حبابی داره میره بالا. این هر دو کار شبیه همه. آخرش هم موفق نمیشن. دراینباره شاید نوشتم.

این همه صحبت از بیماری هلندی و نابودی صنعت داخلی شده بعد یه آدم گیج و نادان میاد میگه باید قیمت دلار بشه ۴۰۰ تومان تا تورم کم بشه. از آن بدتر چاپ مقاله این باباست در روزنامه اصلاح طلب اعتماد. من واقعا حیرونم از این روزنامه و آدمهاش که اجازه چاپ چنین مقاله ای رو میدن. واقعا این روزنامه هم شده غضنفری که یکی باید اینو بگیره.

ببینید این نابغه چی گفته:

پيشنهاد روشن براي رويارويي با تورم و گراني حاکم و رو به پيش آن است که بانک مرکزي با تعيين نرخ واقعي ارز که به طور مثال حدود 400 تومان براي يک دلار خواهد بود و به کارگيري مکانيسمي ويژه براي مديريت اجراي آن متضمن حفظ و توسعه صادرات و حقوق صادرکنندگان با پرداخت جايزه مالياتي پلکاني به ميزان مابه التفاوت ريالي ايجاد شده باشد

توی گوگل سرچ کردم فهمیدم این اقا توی اتاق ایران و انگلیس مشغول کاره. ارزان کردن دلار به تشدید بیماری هلندی و نابودی صنعت داخلی و بیکاری گسترده منجر میشه. زمان اقای خاتمی هم یه سری دوروبری های ایشان چنین نظر احمقانه ای داده بودند (اسامی آنها محفوظ است!) و اگر خون دل خوردن مرحوم نوربخش و دکتر نیلی نبود آن سیاست اجرا شده بود. حالا هم کسانی که دستی در واردات دارند عجیب نیست با این نظر موافق باشند.

سخن آخر هم با این روزنامه اعتماده: اصلاح طلبی با بی عقلی و گسترش جهالت جور در نمیاد.

خبر عجیبی نیست. به نظرم در طی این چند سال درک اشتباهی از اوراق مشارکت وجود داشت. اگر به جای آن اوراق قرضه منتشر میکردند هم حجم نقدینگی بقول معروف سرگردان ( فکر نکنم سرگردان باشه بلکه خیلی عاقل و هدفمنده) سراغ بازار مسکن نمیرفت و هم پس انداز مردم به سمت تولید میرفت.
فعلا اینترنتم چند روزیه قطع شده. شرکت سرویس دهنده هم چون در محل ما بیرقیبه زیاد خیالیش نیست که بیاد درست کنه. خلاصه انحصار بدبختی داره و ایران و آمریکا نداره. بزودی مقاله ای برای اوراق مشارکت خواهم نوشت (اگر این اینترنت خونه وصل بشه و مجبود نشم مثل الان برم جاهای عمومی). قولش هم به مهدی نصرتی هم داده بودم. امیدوارم دنیای اقتصاد چاپش کنه.
قهرمانی پرسپولیس هم به فوتبالدوستان فهیم مبارک.

من که دیگه خسته شدم بنویسم باباجان نرخ بهره اگر به حرف کسی پایین میاد چرا صفرش نکنیم. حالا رییس چمهور رشته تحصیلیش یه چیزه دیگه است میگیم خوب تخصص نداره ولی معاون اول ایشان که دکترای اقتصاد داره و کرسی استادی اقتصاد داره. صد رحمت به مهندس مظاهری که خداییش برنامه ای که ارایه کرده بود خیلی جالب بود و حرف حساب زده بود. حالا این پویا جبل عاملی کجاست که بیاد به مهندسانی که وارد وادی اقتصاد شدن بد و بیراه بگه و صحبت از گوهری که ایشان و اقتصاد خوانده ها کشف کرده اند و مهندسان از درک آن عاجز داد سخن سر بده.

به پیر به پیغمبر فقط تو مملکت ماست که بعضیها فکر میکنند نرخ بهره روی کاغذ باید ۱۰ باشه یا ۱۲. یکی نیست سوال کنه که بازار این نرخ بهره مگه وجود داره که شما صحبت از نرخ آن میکنید؟ همه بدبختی از اینه که تمام دانشکده های اقتصاد دارن بر و بر نگاه میکنن که نرخ بهره باید ۱۰ باشه یا ۱۲. این هم از مهمترین روزنامه اقتصادی کشور که خزعبلات زیر رو درجواب رییس کل بانک مرکزی که با رانت حاصل از پایین بودن نرخ بهره مخالفت کرده بوده اینگونه نوشته:

ايشان براي اينكه بتوانند مبارزه خود را با كاهش نرخ بهره تئوريزه كنند، مي‌فرمايند كه دادن تسهيلات با نرخ بهره 10درصدي رانت ايجاد مي‌كند! و در تكميل اين فرمايشات عنوان مي‌كنند كه عده‌اي وام 10درصدي مي‌گيرند و در بانك ديگري سپرده‌گذاري مي‌كنند و بهره‌هاي بالاي 18 و 19 درصدي مي‌گيرند و در جيبشان مي‌گذارند و بدين ترتيب نتيجه‌گيري مي‌كنند كه نرخ‌هاي بهره 12 و 10درصدي موجب به‌وجود آمدن رانت است و بهره بايد بالا برود تا اين رانت حذف شود! ولي سوالي كه در اين ميان مطرح مي‌شود و ايشان هم هيچ جوابي به آن نداده اين است كه مسوول نظارت بر رفتار و عملكرد بانك‌ها و از بين بردن اينگونه بازي‌ها چه كسي است؟ و بانك مركزي در اين ميان چه مي‌كند؟

این نوشته ها مال محسن سیروس مشاور اتاق صنعت و معدن. قبلا در مورد این اقا نوشته بودم و تعجب کرده بودم که چطوری مهمترین روزنامه اقتصادی کشور خزعبلات این اقا را دنبال رانت وامهای دولتی است چاپ میکنه. بعید میدونم تحریریه روزنامه دنیای اقتصاد نفهمن این آقا چرت و پرت سرو هم میکنه و دنباله رانته. مطمئن باشین کسی که دنباله رانت حاضره برای پیشبرد اهدافش پول هم خرج کنه!!

مهدی نصرتی سرمقاله ای نوشته در روزنامه دنیای اقتصاد به عنوان « اوراق قرضه از جنس سکه طلا». در نوشته اش به این مساله اشتباها اشاره کرده که اوراق مشارکت همان اوراق قرضه است. همانطور که قبلا هم اشاره کردم اوراق مشارکت از جنس حسابهای پس انداز هستند و کارکرد اوراق قرضه را ندارند. متاسفانه بدلیل نبود اوراق قرضه در ایران امکان اجرای سیاست بازار باز که همان خرید و فروش اوراق قرضه است موجود نمی باشد. متاسفانه بدلیل عدم شناخت تفاوت اوراق مشارکت و اوراق قرضه اهمیت اوراق قرضه در اقتصاد ایران ناشناخته مانده است و دست بانک مرکزی را برای اجرای سیاستهای پولی بسته است.

خوبی وردپرس اینه که نشون میده بعضی ها با جستجو چه سوالاتی سر از این وبلاگ در آورده اند. یکی از این سوالات این بوده:

چرا بعضی ها فقیر و بعضی ها سرمایه دارند

شاید سوال بهتر این باشه که چرا بعضی ها فقیر باقی میمونن با بعبارت بهتر آیا سیستم اقتصادی امکان رهایی از فقر را به مردم میدهد یا نه؟ جواب این سوال در نحوه عملکرد بازار پول و سرمایه نهفته است. سر فرصت در اینباره مینویسم.

داستان دیگه وجود تشنج در تیم پرسپولیسه ( که همیشه سروره استقلاله!) . ریشه های این بحران هم به ساختار دولتی و نادرست باشگاهداری برمیگرده. تا زمانیکه صدا و سیما با انحصار طلبیش پا روی درآمد تبلیغاتی باشگاهها گذاشته صنعت فوتبال نه تنها رونق نداره بلکه سیستم مدیریتی دولتی که چشم به بودجه دولت داره باعث عدم ثبات تصمیم گیری در باشگاه میشه. این هم خبر مربوطه. و اینکه مدیران دولتی باشگاهها خیلی بدنبال فشار آوردن به صداوسیما برای دریافت حق خود نیستند. شاید پستشون وابسته به همین ساختار فعلی باشه. مثالی دیگر از عدم همراهی مدیران دولتی در خصوصی سازی اقتصاد.

این هم وبلاگ جالبی در مورد قهرمانان نیروی هوایی در جنگ ایران و عراق. خاطرات و زندگی خلبانان زمان جنگ. بد نیست رفقای اگزیستانسیالیست و ضدملی گرامون بخونن تا یادشون نره کمی هم مدیون   میهن پرستی و فداکاری بعضیها هستیم!

اگر اینجا به توشته و گفته های اقتصادی گیر ندیم این وبلاگ از خاکریزیت میوفته. کار سختی هم نیست. روزنامه های اقتصادی رو یه ورقی بزنین سوژه خودش پیدا میشه. از سرمقاله همهترین روزنامه اقتصادی کشور یعنی دنیای اقتصاد شروع میکنیم:

سرمقاله روز ۵ شنبه در مورد زیاد بودن خواب سرمایه در ایران نوشته و این استدلال عجیب رو ارایه کرده:

آشكارا خواب سرمايه در ايران 6 تا 8 برابر استاندارد جهانی است يا ايران براي انجام هر كاري به 6 تا 8 برابر بيشتر نقدينگي يا وام بانکی احتياج دارد.

اینکه خواب سرمایه توی ایران زیاده بحثی نیست ولی نمیشه استدلال کرد که نیاز به سرمایه بهمون نسبته. مثلا ساخت خانه خوابش زیاده و این هزینه های جاری را زیاد میکنه نه اینکه نیاز به سرمایه هشت برابر میشه. خونه که هشت برابر تیرآهن و آجر که نمیخواد. سرمایه مثل یه جریان میمونه که ورودیش در این حالت کمتر میشه.

فکر میکنید این جمله از کیست؟

جهل و توهم مسوولان ارشد اقتصادي دولت و مجلس و بي‌اطلاعي از نوع كاركرد قواعد اقتصادي و تئوري‌هاي اقتصاد متحول امروز دنيا را از جمله مهم‌ترين عوامل بروز تورم در كشور دانست

اپوزیسیون خارج از کشور؟ برنده نوبل اقتصاد؟
خیر.
اقای سبحانی نماینده دامغان در مجلس و عضو شاخص كميسيون برنامه و بودجه مجلس هفتم! اما ایشان که برای مجلس هشتم هم انتخاب شده اند چه کرده اند:

ایشان کسی بودند که از طرح تثبیت قیمتها در ۲ سال پیش به بهانه کنترل تورم حمایت کردند که سرانجامی جز شکست و درماندگی بنگاههای دولتی نداشت.
از آن بدتر به گواه نوشته های روزنامه ها از کاهش دستوری نرخ بهره حمایت کردند که نتیجه ای جز افزایش رانت و ناکارایی در تخصیص منابع بانکی نداشت
در ماجرای کوپنی شدن بنزین هم با عرضه بنزین آزاد به بهانه افزایش تورم مخالفت کردند و راضی بودند به مردم بنزین به قیمت ازاد ندهند( همان عرضه به قیمت بی نهایت)

میگن وقتی یه جا دزدی میشه بهترین استراتژی بعد از سرقت برای دزده به میان جمعیت رفتن و دادزدنه که دزد بگیرین!

روزبه هم وبلاگش رو دوباره راه انداخت.

آگر یک روز روسای قوم متوجه شوند که اوراق مشارکت اوراق قرضه نیست و اصولا چیزی شبیه حساب پس اندازه یک انقلاب اقتصادی در ایران راه میوفته. وقتی اصل پول همیشه قابل وصوله (برعکس اوراق قرضه که فقط موقع سررسید اصل پول را میشه گرفت) خوب میشه حساب پس انداز! دیگه زحمت چاپش هم نکشین. آگر بذارن هر شرکت و پروژه ای اگه به پول نیاز داره اوراق قرضه چاپ کنه ( نه اوراق مشارکت) هم این همه شرکت دیگه آویزان خزانه دولت نمیشه هم مردم به جای خرید خونه و زمین میرن این اوراق رو میخرن. آثار مثبت این کار خیلی زیاده. هم خونه ارزون میشه هم پروژه ها و شرکتهای ناکارا از میدون بدر میشه. چرا؟ چون اگر توجیه اقتصادی نباشن کسی اوراق قرضه شون رو نمیخره.

فرض كنيد شركت مايكروسافت براي انجام پروژه اي پول لازم داره. بيل گيتس نميره يقه رييس جمهور و كنگره رو بچسبه و بگه من فلان و بهمانم بهم وام بدين.. ميره امروز كه آخر دسامبره يه كاعذ چاپ ميكنه كه صاحب اون كاغذ ساله ديگه همين موقع مثلا هزار دلار از شركت مايكروسافت ميتونه دريافت كنه. بعد اين كاغذ ميره در بازار بورس و با توجه به عرضه و تقاضا معامله ميشه. مثلا قيمت ميخوره نهصد دلار. شما كه صاحب اون كاغذ هستين ميتونين تا ساله ديگه نگاهش دارين يا فردا بفروشينش. قيمت اون كاغذ هم فردا ممكنه بالا يا پايين بره. ممكنه همين كاغذ رو شركت فورد بده به بازار كه چون وضع اقتصاديش بخوبي مايكروسافت نيست و احتمال ورشكستگيش بيشتره مردم كمتر علاقه مند باشن و قيمت بخوره هشتصد دلار. اسم اين كاغذها هم هست اوراق قرضه. همه جور اين كاغذها هست : يك ساله و دوساله تا سي ساله با پرداختهاي مختلف. خلاصه بهمين راحتي شركتها ميرن از بازار پول قرض ميكنن. نه تنها شركتها بلكه دولتها و شهرداريها هم از اين كاغذها چاپ ميكنن. اوراق قرضه وسيله اي مطمئن براي جمع آوري سرمايه هاي مردم و هدايت آنها به سمت توليده. بدون آنها توليد زياد نميشه و بيكارها سركار نميرن.

اين اوراق قرضه رو در داخل ايران داريم؟ نه خير نداريم. خوب كي بايد بگه اينها رو داشته باشيم؟ اقتصاددانان كشورمان. كاشكي يك دهم مهندسان باسواد و دكترهاي حاذقمون اقتصاددان خوب داشتيم

با خواندن این مطلب در اعتماد امروز یاد این داستان افتادم.
هفت سال پیش هم در اینباره در نوروز و همشهری نوشته بودم.