ورشکستگی در آمریکا

معادل انگلیسی ورشکستگی (Bankruptcy) ریشه لاتین دارد که به معنای «نیمکت شکسته» است. داستان این بوده که در روم قدیم تاجرها روی نیمکتی مینشستن و مشغول تجارت میشدند و تاجری که ورشکسته میشده را از بازار مینداختن بیرون و نیمکتش را میشکستن. اولین قانون مدون ورشکستگی زمان هنری هشتم در قرن پانزدهم میلادی در انگلیس نوشته شد. طبق آن قانون تاجر ورشکسته به زندان می افتاد و شاید هم اعدام میشد. تقریبا تمام قوانین مربوط به ورشکستگی در اروپا به نفع طلبکاران بود و بدهکار نگون بخت با اتهام جنایی مواجه میشد و سرو کارش به زندان می افتاد. تا اینکه مهاجران امریکایی قوانینی وضع کردند که فرد ورشکسته متهم جنایتکار شناخته نشه و فقط اموالش را مصادره میکردند. این موهبتی برای کارافرینان بود و باعث شد آمریکا برای صاحبان مشاغل جذاب به نظر آید (Exit strategy) و کارآفرینان زیادی را از اروپا جذب کند. این داستان تا اوایل قرن بیستم ادامه داشت و بعد از رکود بزرگ دهه سی قوانین کمی تغییر کرد تا اینکه در سال ۱۹۷۸ قوانین ورشکستگی دچار تحولات اساسی شد. نوع نگرش هم این بود که قوانین بگونه ای باید تغییر کند که مشوق کار آفرینی باشد و ضمن تلاش برای حفظ دارایی طلبکاران کارآفرینان نه تنها جریمه نشده بلکه شانس اصلاح ساختار بنگاه حود را داشته باشند.

طبق قانون Chapter 11 جدید مدیران شرکت ورشکسته میتوانند از دست طلبکاران خلاصی پیدا کنند و به مدت ۴ماه فرصت خواهند داشت تا با ارایه طرحی که به اصلاح ساختار شرکت و فعالیت آن منجر خواهد شد رضایت طلبکاران را کسب نمایند. البته سهامداران مقدار زیادی از سهام خود را به طلبکاران خواهند داد تا بتونن رضایت آنها را جلب کنند و درنهایت قاضی دادگاه ورشکستگی حکم به اجرای طرح ارایه شده خواهد داد و شرکت جدید با خلاص شدن از بدهی های انباشته و با ساختار جدید دوباره متولد میشود. البته داستان را ساده گفتم و در واقع طلبکاران مختلف با هم کلی مذاکره میکنند و با مدیران و سهامداران قبلی کلی کلنجار میروند تا طرح جدید تصویب شود. خوبی Chapter 11 اینه که مدیران همچنان شانس این را دارند که سر کار باشند و شاید بتونن با تغییر ساختار شرکت به سمت بهینگی و سوددهی حرکت کنند و برعکس قوانین ابتدایی مجازات نمیشوند. این قانون باعث شده تا کارافرینان  استراتٓژی برون رفت از بحران را بخوبی دارا باشند و به ایجاد بنگاههای اقتصادی تشویق شوند.

البته قانون Chapter 7 هم این امکان را میدهد که شرکت منحل شده و برخلاف Chapter 11 بیزنسش تعطیل شده و اموالش به فروش میرود و درآمد حاصل از آن بین طلبکاران تقسیم میشود. مدیران این حق انتخاب را دارند که بین Chapter 11 و Chapter 7 یکی را انتخاب کنند. در چند دهه اخیر درصد بالایی از ورشکستگی از طریق Chapter 11 انجام شده. البته بعضی ها به قانون Chapter 11 ایراد میگیرند که باعث شده تا شرکتهایی که ارزش ادامه حیات ندارند ازChapter 11  سواستفاده کرده و به اتلاف منابع ادامه دهند. پاسخ به این پرسش از سوالات مورد علاقه پژوهشگران بوده ولی چیزی که مسلم است این است که قانون جدید ورشکستگی به کارآفرینان امتیاز داده و مشوق انها برای توسعه فعالیتهای اقتصادی گردیده است.

Advertisements

6 پاسخ to “ورشکستگی در آمریکا”

  1. آنتونی Says:

    سلام
    پس تقریبا باز هم مطالبات طلبکاران سوخت میشه با یه درصد بالایی چون معلوم نیست شرکت تحت قانون ورشکستگی کی به سوددهی بیفته؟
    من شنیدم در امریکا شرکت ها تا میزان سرمایه شرکت مسئول هستن برای پرداخت بدهی، این درسته؟ و اینکه مثلا اگه شما مالک یک شرکت باشی و شرکت ورشکست بشه به دارایی شخصی شما کاری ندارن و فقط دارایی شرکت رو به حراج میذارن، این هم آیا درسته؟

    • pmashayekh Says:

      طلبکار ها ضرر میکنند حتما ولی میزان ضرر مشخص نیست تا زمانی که سهام شرکت جدیدی که به جای بدهی دریافت کردن در بازار معامله بشه و معلوم بشه چقدر گیرشون آمده. این ضرری که طلبکار ها متحمل میشن همان ریسک اعتباری است که در بازار قرض وجود داره.
      آره کاری به اموال شخصی ندارن. در ایران همین داستان هست و میگن شرکتها مسولیت محدود دارن. کسایی که به شرکت پول قرض دادن با شرکت طرف هستن و میتونن روی اموال شرکت ادعا داشته باشن نه روی مال و اموال شخصی سهامداران شرکت.
      البته یه سری شرخر هم هستن که به بازار بعد از ورشکستگی کمک میکنند. درباره آنها هم اگر علاقه ای بین خوانندگان بود شاید نوشتم

      • آنتونی Says:

        شرکت مسئولیت محدود معنیش اینه که مدیرعامل مسئولیت بدهی شرکت رو داره و بقیه سهامدار ها تا میزان سرمایشون مسئول هستند.
        به این معنی نیست که یک شرکت مسئولیت محدود اگه داراییش 10واحد بود و 20واحد بدهی داشت 10واحد اختلاف رو مدیراش مسئولیتی در قبالش ندارن. بلکه باید از اموال شخصیشون این 10واحد رو بپردازن
        تا اونجایی که من می دونم ساز و کار حقوقی اینه تو ایران. واسه همینه که شما اگه بخوای یه بیزینس راه بندازی عملا تمام زنگیت رو روش ریسک می کنی و اگه ورشکست بشی طلبکار تا فرش زیر پای شما رو هم توقیف میکنه و میفروشه تازه اگه بازم بهی داشته باشی میری زندان و تاروزی که نداشته باشی اونجا میمونی

      • pmashayekh Says:

        مسئولیت محدود به معنی اینه که طلبکاران میتونن روی اموال شرکت ادعا داشته باشند نه اموال شخصی سهامداران. ولی سهامداران میتونن وامی بگیرن از بانک و برای تضمین آن اموال شخصی شان را گرو بگذارند. آن وقت برای بازپرداخت بدهی ها میتونن بیان سراغ اموال شخصی. برای میتونی Limited liability یه نگاهی به اینجا بندازی:
        http://en.wikipedia.org/wiki/Limited_liability

  2. Masoud Bigs Says:

    بسیار عالی بود.
    قوانین ورشکستگی اشخاص حفیفی چطور است ؟

    • pmashayekh Says:

      افراد به جای قانون Chapter 11 میتونن از Chapter 13 استفاده کنند. زیر نظر دادگاه ورشکستگی تا ۲ ماه فرصت دارند که برنامه بازپرداخت خود را در بازه زمانی ۳ تا ۵ سال ارایه کنند. قانون Chapter 7 هم میتواند شامل افراد شود.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s


%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: